لطفا اگه خیلی پاستوریزه هستید این پست رو نخونید

 خیلی وقته که جنگ نرم در فضای مجازی شروع شده و افراد وقیح و گستاخ و در یک کلام انگل اجتماع دارن

از این اب گل الود ماهی می گیرن....شاید تا حالا برای شما هم پیش اومده باشه که وقتی دارید دنبال مطلبی می گردید

به سایت هایی بر می خورید با عنوان داستانهای مامانی ...س ..ک..س با محارم عمو, عمه, خاله, دایی, دختر همسایه,

مادر دوستم, مربی مهد دخترم, مادر زنم و......

...و نویسنده غیر محترم بسیار سعی در این داره که این داستان رو واقعی توصیف کنه...ما یادمون نمیاد دیشب شام چی خوردیم

اونوقت این هموطن ما ماجرای هفت سال پیش رو بدون جا انداختن یه(و) نگارش می کنه که انگار دیروز اتفاق افتاده...با خودم فکر می کنم

اگه این نا دوستان از قدرت تخیلشون استفاده بهتری می کردن حالا هر کدومشون تو عرصه داستان نویسی به یه جایی رسیده بودن..

من واقعا نمی دونم این افراد فکر ضربه ای که با این نوشته ها به دیگران می زنند هستند یا نه

اینکه اصولا این جور ادم های افسار گسیخته ی شهوت پرست بجز شهوت پرستی دغدغه ی دیگه ای هم دارند یا نه

و اینکه این جور افراد به مرگ هم فکر می کنند

و یا پیش اومده براشون به این فکر کنند بعد از جدایی روح از بدن باید چشم تو چشم رسول الله بایستند

و با روی سیاه جواب پس بدند

جواب این همه هنجار شکنی ...جواب الوده کردن و معتاد کردن جسم و روح بچه هایی که میشد اینده سالم تر و بهتری داشته باشند

***

مدت ها پیش در محیط چت روم با خانمی اشنا شدم که بعد از یه مدت که روی مبارکشون به روی من باز شد شروع کرد به درد و دل کردن که الوده به عمل خود ارضاییه..و اینکه جونش بسته به این نوشته هاست ...خیلی دوست داره که این عمل رو ترک کنه ولی به قول خودش مثل این می مونه که بخواد رستم رو خاک کنه.... و فرقش با یه معتاد در اینه که معتاد با دوری کردن از مواد می تونه به زندگی بر گرده ولی  ادم از جسمش که نمی تونه فرار کنه به غیر از اینکه بمیره...

فکر می کنم سال پیش بود که رسانه رادیو فردا که پیشکسوت در امر احمق فرض کردن مخاطبینشه برنامه ای با عنوان

خودارضایی داشت ... و از وجود کارشناسهایی که به شدت کم خرد و بی خرد بودن  برای بیشتر جلوه دادن این برنامه

پیش پا افتاده استفاده کرد

و نتیجه این برنامه هم سوال مجری  کم شعور و یا بهتر بگم بیشعور بود که خانم فلانی خود ارضایی از نظر مذهب و علم رو میشه توصیف کنید

خانم فلانی :مشخصه اقا مذهب میگه یه وقت این کار رو نکنی ها می افتی تو اتیش و لی علم میگه روحت رو ازاد کن

بزار

پرواز کنه

و با این حرفهای به ظاهر کارشناسانه چراغ سبز دادند که بفرمایید خود ارضایی کنید

.....

و دیگه اصلا مهم نیست که ابتدا لاغر میشی .بعد هم ضعف بینایی پیدا میکنی و نهایتش هم فلج عمومی بدن......

به قول استاد مطهری همینطور که بدون ضامن نمیشه اسکناس چاپ کرد بدون اخلاق دینی هم نمیشه زندگی کرد

بدبختانه یا خوشبختانه تو دورانی زندگی می کنیم  که نجابت رو باید مثل اتیش کف دست نگه داشت

خود ارضایی در شان جوان ایرانی نیست

حالا که تمام برده های ازاد شده حزب شیطان به سرکردگی یهودیان پناه گرفته در ارماگدون برای از پا انداختن ما

هم قسم شدند

واقعا درسته که ما فقط ناظر باشیم و تو فضای مجازی فقط از گل و بلبل بنویسیم .و.مثل قوم موسی  در سایه بشینیم ومنتظر معجزه باشیم

گذشتگان ما با توکل به خدای رحمان جهاد کردند و برای حفظ ایران خون دادند ...

با بیداری و هوشیاری اجازه ندیم  اواره ها و نفرین شده ها با دست ما تیشه به ریشه داشته هامون بزنند

و در اخر خدایا  یک لحظه ما رو به خودمون واگذار نکن

لا حول و لا قوة الا بالله العلی العظیم

حدود ۴ یا ۵ سال پیش بود که هر روز ۷ صبح از شبکه ۳ برنامه صبح امد پخش می شد

ولی این بار با یه اجرای متفاوت از فرشید منافی...چقدر دوست داشتنی بود این اقای منافی ...

صبح به صبح پای بساط صبحانه همین طور که با یه دست لیوان چایی رو گرفته بودم ...با دست دیگه روپوش مدرسه دادشم رو اتو میزدم ...از اجرای منافی  و بامزه بازی ها  و نمک ریختن های بجاش لذت می بردم

تا اینکه یه روز تو اوج حیرت صدای این مجری دوست داشتنی رو از رادیویه باج بگیر امریکا (رادیو فردا)شنیدم

باورش سخت بود ولی اتفاقی بود که افتاده بود.... ولی از همه سختر اجرای وحشتناک فرشید بود

این که حجاب حضرت زهرا رو زیر سوال ببره ... برای خوش خدمتی هاش

به بچه گربه های جن زده صهیونیست از فستیوال نیویورک جایزه بگیره.....

به باطل وارد نمی شود.و از حق پای بیرون نمی نهد.و اگر خاموش نشیند خاموشیش او را اندوهگین نمی سازد.و اگر بخندد صدایش بلند نمی شود.

و اگر بر او ستم شودصبر می کند تا خدا انتقامش را بستاند

نفسش از او در رنج و سختی است. و مردمان از او در اسایشند. برای اخرت خود را به رنج می افکند.

و مردم را از خویش اسوده می کند

چه پشتـکار شگرفی . . . هنوز در قفسم

هنوز هستم و از رو نمی‌رود نفسم

نفس بریده‌ی بی اختیار پاییزم

دخیل بسته‌ی زردم ، دچار پاییزم

تـنـم مزاحم تصمیم گرگ خواهد شد

تنی که کوچک و. . . بعدش بزرگ خواهد شد . . .

□  □  □

تنی که مادر خوبش به خاطر سفرش

به کوچه طعنه زد آب ریخت پشت سرش

و کوچه رفت . . . ولی جاده را نشانه گرفت

تنی نرفته ، سراغ از مسیر خانه گرفت

تنی که بی خبر از شب ، چراغ می‌خواهد

دلش گرفته . . . دلش نان داغ می‌خواهد

و توی سفره‌ی داغی که رفته زیر زمین

غذای خوب فقط نان داغ دارد و مین

هوای خوب که جا کرده‌است توی گلو

گرسنه می‌شود و می‌خوراندش از تـو

تنی که بودن خود را غلاف خواهد کرد

به جسم بی رمقش اعتراف خواهد کرد . . .

. . . و خون ، شهید بزرگی که تازه می‌آید

که با اجازه‌ی تـن ، بی اجازه می‌آید

که سرخ تر شده و سینه چاک می‌خواهد

برای واژه شدن مرد خاک می‌خواهد

صدای مادر از آن سوی جاده منتظر است

که ؛ "مرد خاک همینجاست ، روی ویلچر است "

و مرد من که پـر از بوی خاک آمده‌ است

توقّعی است که با یک پـلاک آمده است

تنی که سخت نفس می کشد به خاطر من

همین سه حرف برایش به جای مانده : " و  ط  ن "

□  □  □

وطن ! خدای تنم ! نه . . . تن خدایی من !

بزرگ‌زاده‌ی خـون ! عشق شیمیایی من !

که بود از تـن مین خورده‌ات کنار کشید ؟

به دور خستگی‌ات سیم خاردار کشید ؟

که بـود محو شد از بیکرانه‌ی بـدنت ؟

که باز شیشه‌ی خون را شکسته توی تنت ؟

کجا مرا به دلیل تو خواب می‌کردند ؟

کجا از آمـدنم اجتـنـاب می‌کردنـد ؟

کدام جاده تنت را به این خرابه کشاند ؟

که رفت و نامه‌ی من را به مادرم نرسانـد

وطن ! تنی که برای تو می‌تـپـد این است

برای شانه‌ات این اتـفـاق سنگین است

برای شانه‌ات این اتفاق "جنگ" تر است

دلی که تیر ندارد ولی "تفنگ" تر است

دلی که تن شده و می‌تـپـد بدون درنگ

دلی که صلح ندارد فقط به خاطر جنگ

تنی که پشت به دریا ، برای شادی تو

دخیل بسته به سلّول انـفـرادی تــو

به من نگاه کن ! این من ، منِ برنده‌ی تـو

شهید خانه خرابت ، شهید زنـده‌ی تــو

شهید زنده‌ی یک درد بی جهت مـزمِـن

شهیدِ وصـل به کپـسول‌های اکسیژن

قسم به تشنگی‌ام قطره‌ای شراب بـده

به مستِ لحظه‌ای از پـیـکرت جواب بـده

به من که مادر خوبم به خاطر سفرم

به کوچه طعنه زد و آب ریخت پشت سرم

□  □  □

زمان که فعل محال است می رسد به جنون

زمین مسیر بلندی است ، جاده‌ای از خون

به او که دوست ندارد  دلش بزرگ شود

بگو  کجای کتابش نوشته ؛ گرگ شود

من در عصري  به دنيا امدم

كه دوست داشتن تو

خيانت بود

به همه ي قديسه هاي پاكي...

و من مي دانستم دوست نداشتن تو

خيانت بود

به خودم

و قديسه ها هيچ

وقت من را باور نداشتن ...

من هنوز هم همان دختر بازيگوشي

هستم

كه براي تولد پروانه از

پيله بي تابي مي كرد

و نمي دانستم  پروانه زنداني نيست

و پيله ها را پاره مي كردم

تا پروانه از حرير ابريشم

ازاد شود

من پروانه ها را مي كشتم

و با خود مي گفتم اي بابا اين هم كه نرسيده!

و بيخيال از قتل پروانه ها

به سراغ شاخه توت هاي سرخ مي رفتم

...

سال ها گذشت

و من از هياهوي دويدن ها

به زمين افتادم

و امروز من اسير

اه

پروانه ها هستم

و نمي دانم بايد زير پاي

چند پروانه گل بريزم

و به بال چند پروانه بوسه بزنم

تا

پروانه ها من را ببخشند

تا شايد قديسه ها

بفهمند من ديگر انقدر بزرگ شده ام

كه تلخ ترين كابوس

شب هاي سياهم

ديدن كرم سفيد ي است

كه روي پرچم بال پروانه اشك مي ريزد

*شعر از خودم

این باران که بیاید

این درخت ها که جوان شوند

این گل ها که به سن حرف زدن برسند

این ستاره ها که داماد شوند و

این ماه که به خانه بخت برود

این چشمه ها که کودک گم شده رود را پیدا کنند

این ابرها که سر بر بالش شان بگذارند و بخوابند

این بهار که بیاید

من گریه ام را در بقچه شعری خواهم بست

و رهسپار خدا خواهم شد

**

گنجشک می رود و

مار می رود و

میوه ها می روند

و من نمی فهمم

چرا تمام نمی شود

دعای دست درخت؟

**

این کوه ها

این ابرها و رودها و دریاها

پایان بهتری از ما دارند

حتی این بادها

شاعرانه تر از ما

رفتار می کنند

و زودتر از ما بخشیده می شوند

و این که رشک می برم

به شاعرانگی باران...

هرهزارسال یک بارفرشته ها قالی جهان را درهفت آسمان می تکانند

تا گرد وخاک هزارساله اش بریزد وهرباربا خود می گویند:

این نیست قالی که انسان قرار بود ببافد

این فرش فاجعه است...

با زمینه سرخ خون...

و حاشیه های کبود معصیت ...

با طرح های گناه و نقش بر جسته های ستم...

و دوباره با اندوه بر زمین پهنش می کنند.

رنگ در رنگ ... گره در گره ... نقش در نقش ...

قالی بزرگی است زندگی...

دار این جهان را خدا به پا کرد.

و خدا بود که فرمود: ببافید وآدم نخستین گره را بر پود زندگی زد.

هر که آمد گره ای تازه زد و رنگی ریخت و طرحی بافت.

آمیزه ای از زیبا و نا زیبا...

سایه روشنی از گناه و صواب...

طرح و نقشت نیز...

کاش گوشه را که سهم توست زیبا تر ببافی..........

وقتي مي خواهي سه بعدي ننويسي و نشود
وقتي مي خواهي ساده و ساده بنويسي و نشود
وقتي مي خواهي از يک چيز بنويسي و همه چيز را دخيل مي کني
وقتي افکار شلخته جولان مي دهند ومي خواهند جوهر ذهنت را در شيشه بريزند و به اسارت ببرند
تو چه مي کني با اين همه اشفتگي
تو چه مي کني وقتي نمي تواني
حرف هايي را که در ذهن يواشکي مرور مي کني
تا يک جوري هم که شده ان ها را به روي کاغذ بياوري....مي خواهي بياوري ولي نوبت به قلم که مي رسد
قلم طبق معمول ناز مي کند
قلم خوب مي داند که من از او چه مي خواهم  ولي...
قلم با من قهر است ساليان سال است که قلم با دل من قهر است
ساليان درازيست که هر چه خواستم و نخواستم در دلم نوشتم
ان هم با خون
انقدر محکم روي صفحه هاي دل حرفهايم را نوشته ام که با هر حرف يک رگ را پاره کرده ام
 قلم زميني تحمل اين همه حرف دل را ندارد
وقتي خون نوشتن قلبم را به تپش مي اندازد
خون با سرعت به دستم هجوم مي برد
انگشتانم حس نواختن پيدا مي کنند
فکر داغ قلب داغ دست داغ
همه چيز اماده پذيرايي از قلم است اما
قلم را که مي بينم دلم مي لرزد
مي ترسم
اخر ادم عاقل از يک سوراخ دو بار گزيده نمي شود
دست من داغ است قلب من تند مي زند
اما نمي دانم قلم اين همه داغي را از کجا اورده
که دستم را مي سوزاند
تا باز چموشي کند و انچه من مي خواهم را ننويسد
تا دوباره اعصابم خط خطي کند
پيشانيم را خط بيندازد
وباز يک تار ديگر از موهايم را سفيد کن
موي سفيد چشم سياهم را تير مي زند
خلقت که با من اينگونه حساب نکرده بود
بگذريم
مي خواهي بنويسي از تبار حوا هستي
که هستم ان هم از نوع حوا ترين
مي خواهي بنويسي با کمي تاخير سلام
دبستاني که بودم وقتي تو دفتر همکلاسيها مي خواستيم خاطره بنويسيم مي نوشتيم
سلام
سلامي به گرمي افتاب خوزستان
پس سلامم را ازافتاب شهر ايلاميان و اشکانيان و ساسانيان پذيرا باشيد
زيار اينجا افتاب مقتدرانه مي تابد
افتاب اينجا ما را مردمي سبزه رو ولي پاک دل کرده است حالا 50 درجه سانتيگراد يا 100درجه براي ما فرقي ندارد ما نسل به نسل پوست کلفت تر شده ايم
وقتي در دل زمستان مي گوييم هوا محشر است يعني اسمان افتابيست
اينجا يعني خوزستان يه تکه از بهشت است اينجا سرزمين نجيب زادگان شرافتمندان و فرهيخته گان است
اينجا سرزمين مردماني غيور و دلير است اينجا سرزمين کار و تلاش است
اينجا سرزميني است که بيني قيصر را به خاک ماليد
و اسکندر را راند
تا روزي که يادش اورد شير هميشه شيراست حتي اگر پير باشد
اينجا سرزمينيست که خاکش از ريختن خون مطهر فرزندانش ناله کرد و دم بر نياورد به اميد روزي که شکوفه ها بشکفند
و ما شکفتيم در اوج حيرت از گذشته .از گذشته اي که هيچ وقت فراموش نخواهد شد
و به واقع مگر مي شود فراموشش کرد
با کشيدن بار اين همه اصالت بر دوش به دنيا امديم
 شاد و خندان چشم  دوختيم به چشم پدران و مادران غمگين وعزيز از دست داده
پدران خسته از جنگ مادران خسته از صبوري
و لاله هايي که ديگر نبودند
ولي جايشان خالي خالي و خالي بود
چقدر چشمان مادران شهرم را دوست دارم
چشمان مادران شهرم چه چيز ها که تا بحال نديده است
شما تا بحال لاله کفن شده ديده ايد شما تا بحال لاله پژمرده ديده ايد 
چقدر انگشت گزيد مادر چقدر ناله کرد مادر.
اصلا اينها چيست اي قلم بشکني تا بحال لاله بي سر ديده ايد
شده است لاله ها ي مردم را هم ببينيد
شده است براي شناسايي لاله خود روزي صد لاله را ببينيد و بجاي مادران و خواهرانشان اشک خون نريزيد
و اخر باز لاله خود را پيدا نکنيد
و به شما بگويند لاله شما جاويد الاثر است
خيابان هاي محله شما چند لاله دارد خيابان هاي ما که انقدر لاله دارند که وقت نام گذاري خيابان به اسم لاله ها به ترتيب حروف الفبا نامگذاري مي شود
که اکثرا هم لاله هاي جاويد الاثر در اولويت هستند
(اما از حماسه خيبر
- شهداي خيبر چقدر گمنام
- شهداي خيبر چقدر تشنه لب شهيد شدند
خواب اقاي حائري شيرازي
ديدن امام حسين با چشمان گريان
امام حسين فرمودند که اخر بچه هاي من معصومانه در جزاير شهيد شدند
باز طاقتم طاق شد

قلم سوخت

همراه خواهر کوچیکم دارم عصر رونه می خورم که یعدفعه بیست سوالیش گل می کنه همین جور که لقمه تو دهنش میذاره میگه اجی میگم جانم میگه خدا کجاست.. تو چشماش نگاه می کنم از قیافه متعجبش خنده م می گیره دستم رو میزارم رو قلبش می گم خدا اینجاست هاج و واج نگام میکنه قلبش رو نشون میده میده میگه اینجاست...میگم اره گلم اینجاست دستش رو بوس میکنه میزاره رو قلبش می گه دوستش دارم

با همدیگه می خندیم از خنده هاش لذت می برم

قبل از اینکه به دنیا بیاد از بابا و مامان دلگیر بودم که با این سن و سال یه بچه دیگه برا چی می خوان

اما حالا به این فکر می کنم که با اومدن پر گل زندگیمون تکمیل شد شاید پرگل پازل گمشده زندگی بی روحمون بود

میپره وسط رویا هام میگه اگه من دروغ بگم خدا نمیندازم تو جهنم چشمام رو کور نمی کنه

میگم نه قربونت برم خدا که اینجوری نیست ولی تو دروغ بگی خدا ناراحت میشه دوباره دستش رو بوس می کنه میزاره رو قلبش میگه دوستش دارم

یاد بچگی های خودم افتادم هر وقت می خواستیم همدیگه رو قسم بدیم اول دست همدیگه رو می گرفتیم بعد با هم عهد می کردیم بعد هم همدیگه رو تهدید می کردیم که اگه زیر قولت زدی خدا خدا کورت کنه گرگ بیابونت کنه

وبعدش هم به راحتی زیر قسممون میزدیم و می شدیم گرگ بیابون

چون خدا نبود یا ما اصلا نمی شناختیمش خدایای بچگی های من یه بت دروغ بود که میشد زیرش زد

چون اینطور اونو بهم معرفی کردن برای هر کار اشتباهی که می کردم یه توجیح بزرگ داشتم اونم قسم دروغ بود

اما حالا که بزرگ شدم هم وضع زیاد فرق نکرده مردم یه لیوان اب هم می خوان بخورن باید قبلش صدتا قسم بخورن

یه جایی خوندم: آفریدگان آنگاه بدین خوي و روش دست می یازند که باور از میانشان برخاسته!

ریحانه عزیزم! رضوانه جانم!